Malasa Chapter 11a
YUGTO NG DALAWANG TURONG NAKATAYO
Ikalabing-Isang Yugto – Lucky Number ni Malasa
“O, bakit parang crumpled paper ang mukha mo? Ano’ng nangyari? Bakit ka kinaladkad ni Ms. Concia?”
Halos hindi ko naintindihan ang tanong sa akin ni Paulino. Hindi ko ine-expect na lalapit sa akin ang lalaking ito at magtatanong kung bakit malungkot ako. After ng hospitalization niya dahil sa akin, ni hindi ko nga maisip-isip na magiging ganito ka-gentle ang approach niya sa akin. At saka… wait a minute…
“Kailan ka pa naging concerned, ha Paulino?” asar at patanong kong sagot.
Bumuntung-hinga ito… tumamlay. Parang nagkulang sa bitamina ang katawan. Siguro di nagpahid ng Star margarine sa pandesal niya. Para tuloy akong nakaramdam ng habag sa hitsura nito. Anlaki kasi ng ipinagbago: ng pananalita, ng kilos, ng pananamit… ng halos lahat-lahat sa kaniya. Pero bakit nga ba lumalapit-lapit ito sa akin na parang na-sprain ang mukha?
“Wala akong problema… baka ikaw meron…” medyo nag-mellow ang pananalita ko. Saka ko lang naamoy ang medyo may kasangsangang pabango. Mukhang nag-spray ng Baygon ang mesleng na ito ah!
“A-Actually… uhmm… M-Meron nga… c-concerned ka sa p-problema ko. K-Kasi… ahm…” medyo nag-stutter ng konti ang kuning-kuning at nang tingnan ko ang mukha’y dahan-dahang namula. Yes, dear reader… dahan-dahan… slow motion. Parang lumang pelikula.
“O… ba’t mukha kang mansanas diyan? Ano na namang kabulastugan ang nasa sa utak mo? Mabuti pa, lumayo ka na lang at baka hindi kita matantiya diyan…” sabi ko… pero napangiti ako habang nagsasalita – parang gusto ko lang magmaarte na kunwari e di bagay sa akin… keme-kemeng nagbibiro. Pero sa totoo lang, hindi ako naiirita sa presence niya eh. May kilig factor pa nga eh… Para saan? Itanong mo kay Pluto! Hmph!
“O-Oo… d-di naman ako m-magtatagal… Ahm… I-Iaabot ko lang sana itong s-sulat s-sa iyo… P-Pasensiya k-ka na…” lalo tuloy kinabahan si Paulinong konyat sabay abot ng sobreng kulay blue.
“May nalalaman ka pang pasulat-sulat… Ba’t di mo na lang sabihin ng harapan? Sinasayang mo mga vacant periods ko, ha!” wika ko… hindi ko mapigilan ang ngiti… baket? Wa-hay?
“B-Basahin mo na lang pag may time ka… S-Salamat…” paalam kaagad nito at patakbong lumayo. Kleng-kleng pag ganoon! Tatanong-tanong tapos biglang sumibat na parang langaw.
Makaupo nga muna dito sa bench at maisilid sa bag ang sulat ng konyat na iyon. Nagsusuma-tutal ang utak ko sa pabigla-bigla nitong pagsulpot at pagsibat. Asan na ba kasi si Carlong diwata? Kanina pa tapos ang Social Studies namin kay Mr. Benitez, eh hindi pa umeeksena dito sa rendezvous point namin! Gusto kong i-share na sa kaniya na sigurado na akong walang gusto kay Mr. Benitez at gusto kong ma-i-share sa kanya ang pangyayari kanina.
“Dahlin!” dinig kong boses sa likod ko at alam kong si Carlo na parang sinakal ang boses, “Pasensiya na at medyo nahuli ako… Inartehan ko muna iyong piping nagbebenta ng gulaman sa labas… Ang cute-cute niya talaga!” dinig kong pasubali ng diwatang may bitbit na dalawang basong gulaman. Inabot nito ang isang baso sa akin sabay sabing, “For you, dahlin!”
Tikom ang mga hitang umupo ito sa bench, medyo itinagilid ang katawan, ipinatong ang kaliwang kamay sa handrest ng bench at nag-pose na parang na-stroke. Luka-lukang ito, ano bang nalalaman nitong mga pose na walang kaimot-imot?
“Salamat naman…” ika ko.
“So tell me… ano’ng sasabihin mo sa akin at tila napaka-urgent ng meeting na ito?” taas-kilay pa itong nakabaling sa akin habang ang straw ng sinisipsip niyang gulaman ay nilalaro-laro niya ng dila niya. Nakakadiri tingnan.
“Umayos ka nga diyan, mukha kang iguana, gagah! Ano’t naisipan mong dumila-dila diyan…”
“Hindi ang dila ko ang object ng usapan natin, dahlin! Ang dila mo! Ano na namang kaeklayan ang pinagsasabi mo diyan sa utak mo na hindi mo napigilang ibulalas at kailangan kang damputin ni Ms. Concia at dalhin sa kung saan? Na-guidance ka na naman ba?” anito saka suminghot-singhot at ginayod up and down ang itaas na labi sa ngipin ng makatatlong beses… parang baboy.
Kinuwento ko ang mga pangyayari sa itaas… madalian lang… hindi ko rin naman matandaan ang mga pinagsasabi ko kanina, eh, so, what the heck!
“So, ikaw ang napiling representative ng school?” tanong nito sabay higop ng gulaman, may sound ang pag-slurp at napakabalasubas pakinggan.
“Dalawa kami… si Alex at saka ako…” pangungurekta ko, tapos ay ginaya ko ang uri ng paghigop ni Mariposa. Testing lang kung ano’ng feeling. Baka ma-miss ko ang sarap!
“Wow…” anito at nangislap ang mga mata, “sabi ko na nga ba’t ikaw ang dapat isali doon, eh. Matapos mong magpamalas ng kabayanihan kahapon, tiyak na ipagtutulakan ka ni Ms. Concia doon. Taon-taon iyan ginaganap, at ni minsan di pa tayo nanalo. Magagaling iyong mga private schools na sumasali diyan, eh. Talagang aral ang mga iyon sa pagsagot sa mga ganyan…”
“Alam ko, kaya nga ako kinabahan bigla, eh. Hindi ko alam kung paano ako magba-backout…”
Natigilan si Carlo sa paghigop at tumingin sa akin na parang may kaluluwang ligaw sa likod ko. Matagal… mga siguro five seconds. Saka ipinihit ang katawan na animo’y banig na inirorolyo. “Sayang naman, gurl… kung saka-sakaling manalo ka doon, oh. Ayaw mo bang makakulekta ng malaki-laking halaga? At saka, sinasayang mo lang iyang utak mo… lagi na lang si Charisse ang nagkaka-honor eh, mas magaling ka pa doon sa babaing iyon.”
“Wow…” sabi ko, saka ipinisig ang kabuuan ng aking pagmumukha, “talaga nga palang kaibigan kita… you’re so honest. Ba’t di ka maglayas?”
Nanlatak si Carlo at saka nangunot ang ulo na parang sabik sa accordion, “Iyan naman ang hirap sa iyo, eh… dinadaan mo lahat sa mga kabulastugan. Lagi ka na lang may punch line kahit seryoso na ang usapan…”
“Kasi Carlo, natatakot na ako… para kasing napo-possess lang ako kapag sumasagot. Iba ang tumatakbo sa utak ko at iba ang lumalabas sa bibig ko. Kasalanan ko ba kung matakot ako ng ganito… di naman ako ganito last year ah!” pangangatwiran ko.
“Neng, hindi ka kukunin ng school organ bilang feature writer kung hindi sila nagagalingan sa iyo… at saka hindi mo ba alam na bibihira lang ma-amaze iyang si Ms. Concia? Simula pa ng magturo iyan dito, wala pa siyang inirekomenda sa mga klase niya sa pakontes ng bayan natin. Di ka pa natutuwa na may naka-discover ng abilidad mo?”
“Saan mo naman nasagap iyang balitang iyan?” tanong ko, diniinan ko ng konti para lang masabing may importansiya iyong mga pinagtatatanong ko sa kaniya.
“Kay Mr. Benitez… nakakatsikahan ko rin naman iyon kahit papaano, ano!” sagot ni diwata sabay ini-roll ang mata pataas na tinipos ang dating.
“Ay, wait… speaking of Mr. Benitez… wala na akong crush sa kanya. Naka-discover na ako ng bagong papa at for once, konti lang ang diperensiya ng edad namin.” Hinahagod ko ng free hand ko ang hair strands ko. Kung bakit kasi parang paparami na ng paparami mga split-ends ko eh, di naman tag-lagas!
“Ay…” uh-hmmm, medyo may dating ang pagkaka-ay ni mariposa.
“O bakeht?”
“Sorry, Malasa… k-kase… ahm… k-kase a-ano eh…”
“Ano?”
“Naibulalas ko sa kaniya iyon pagkatapos ng klase natin noong Friday… noong umuwi ka…”
“What!!!?” Para namang napakalakeng revelations nang mga pinagkukuning ni diwata eh sa totoo lang, di naman talaga ako na-surprise! Over nga pagkaka-what ko na akala mo wala nang tomorrow.
“Eh, nagtataka kasi siya kung bakit madalas kang blackout sa klase niya… last Friday ang worst. Since ako ang pinakamalapit sa iyo, ako ang tinanong niya… dumulas ang dila ko, neng… muntik ko na nga siyang madilaan eh…”
“Well, then… next time na makakuwentuhan mo siya… sabihin mo sa kanya… di ko na siya kras. Nag-migrate na sa buwan ang affection ko sa kaniya!”
“Engh…”
“Engh, ka diyan! Sabi ko sa iyo, sekreto natin iyon… Iyan tuloy, isip siguro ng payatolang iyon, umaalegre ang katawan ko kapag nakikita ko siya.”
“Kasi naman, eh…”
“Hay nakow Carlo… sabi ko sa iyo, huwag mong gagamitin ang pagka-diwata mo as an excuse para maging tsismosa ka! Gusto mong mamusarga mga labi mo, ha!?”
“Hinde!”
“Oh, hindi pala, eh. So next time… bago ka magsalita ng kung anu-ano, tumae ka muna para makapag-muni-muni ka! Lekat ka… tara, alis na tayo!” Sabi ko sabay change agad ng emotions at topic, “Uy, in fairness, nahikayat mo akong huwag nang mag-backout sa kontes ha… Ang galing-galing mo talaga sa mga dayalog! Pa-kiss nga!”
Iniumang naman ang mukha. Sarap lapirutin ng cheeks. Makapag-bending na nga lang.
–oo0oo–
Pansin ko lang ha, parang nahahawa na ako kina Tonya at Charisse. Nahihilig din yata ako sa Taglish at medyo lumalandi ang mga kilos ko’t galaw. Emergency na ito. Hindi pupuwedeng magkaganoon dahil ayaw ko sa kanilang mga hudeas silang dalawa.
Pero why not naman coconut? Siguro for the better na itong mga pangyayari sa akin. Besides, malay ba natin, eto na ang pinakahihintay kong pagkatuklas sa mga kagalingan ko na noon ko pa gustong ibulatlat sa madla, wala namang pumapansin. Kaya tuloy pakiramdam, di ako maganda… joke! Sa totoo lang, gandang-ganda ako sa sarili ko… pero pakiramdam ko, hindi ako ganoon katalino… joke! Siyempre kung ikukumpara ko naman ang sarili ko kina Charisse, mas matalino naman akong di hamak ano… Siguro, pakiramdam ko, api-apihan ako… joke! Kung talagang api-apihan ako, di sana, iyak lang ako ng iyak sa isang tabe habang bumubulong-bulong ng “why me?”
Alam mo, wala na kong pag-asa. May sabet na nga yata ako, kasi joke na ako ng joke sa sarili ko, hindi naman ako natatawa.
“Gusto kong mag-split pero di ko magawa, nasa Diyos ang awa, nasa tao ang gawa… la-la-la-la-la…” Kumakanta po ako mga giliw na readers, in case hindi niyo na-notice.
–oo0oo-
Kanina pa kating-kati ang ilong ko, para tuloy feeling ko, may napakalaking kulangot na nakabara. Nakakahiya tuloy, baka bigla akong mapabunghalit ng tawa eh kumawit sa bukana ng ilong ko’ng kulangot ko. Mausok pa naman ngayon at nagsusunog ng mga dahun-dahon si Mang Kardo, iyong school janitor. Binati ko nga siya kanina, pero inisnab ako… Malay ko bang may sapi rin siya?
–oo0oo–
“Roman, ano na namang kahiwagaan ang pinagbububulong mo diyan sa katabi mong si Mario na sobrang importante? Hindi ba puwedeng maghintay iyang mensahe nang mga kaibigan mong lamanglupa at at kinakailangan pang gawin mo habang nasa klase ko?”
Nanahimik si Roman, isa sa mga kaklase naming alanganin – alanganing may tiwang, alanganing wala. Inayos nito ang salamin niya habang tumitingin sa paligid at saka tumungo para lang humagikgik. Lakas ng sapak! Di kaya siya natatakot sa mga pinag-aaarte niya?
Heto na naman si Gng Gomez at alive na alive! Kuntodo boots pa na may matulis na takong at ni hindi man lang ininda ang ingrown niya kahapon. Parang nagdahilan lang. Mabuti lang kesa wala para maka-absent!
Lumakad-lakad ito at ikinembot ang may katambukang mga layers sa tagiliran, kesehodang masagasaan ng mala-pison niyang katawan ang mga balikat ng mga estudyante niyang hindi maka-shout ng “aray, ma’am… masakeht!”
Andami niyang layers sa tagiliran talaga… para siyang cake na walang icing… cake na pinagtatatapyas ang gilid para talagang obvious na obvious ang mga corners ng mga bilbil niya. Ganda pa neto, ala siyang pakelam sa mga sasabihin sa kaniya ng tao. Ang lakas ng loob manlait ng kapwa, pero kalait-lait din naman ang mga pinaggagagawa niya sa sarili niya. At ang makeup… hello? Halloween ba ngayon, ma’am? Trick or treat tayo bilehs!
“Nicolasa!”
“Ano iyon?” sagot ko, maangas. Nalimutan kong klase nga pala ito at akala ko, hindi titser iyong tumawag sa aken. Para kasing nasa palengke lang ako eh. Gusto ko tuloy mamili ng isda. Hindi pa rin ako nakakagawa ng daing na bangus, hmp!
“Ano’ng klaseng sagot iyon?” tanong ni Gng. Gomez at nandilat ang mata. Muntik tuloy akong mapatalon para saluhin iyong mga mata niyang akala ko’y biglang malalaglag sa pagkakakabit. Napaka-careless ni ma’am. Hindi natatakot mawalan ng mga eyeballs. Mukha pa naman siyang isa sa Fates (Past, Present and Future) ng Greek Mythology.
“Ala lang Gng. Gomez… Akala ko kaseh, dalaginding ang tumawag sa akin. Boses bata pa kasi kayo eh…” wika ko saka ko ini-ekis ang kanang hinlalato ko sa aking hintuturo. Boses unano kaya siya… kung ano’ng inilaki ng katawan niya, ganoon naman ang iniliit ng boses.
“Nang-uto ka pa! Sungalngalin kita diyan eh!” anito saka nilingon si Charisse na talaga namang kuntodo pose na parang si Enya sa cover ng “A Day Without Rain.”
“Eh ba’t nga po kasi Gng. Gomez? Bakit natawag kayo? May itatanong ba kayo or what?” ikako, may kababaan ang tono pero may dating na akala mo naghihinanakit.
“Nalimutan ko na itatanong ko,” anito saka kinonyatan ang isa naming kaklaseng si Joaquin na kanina pa sulat ng sulat sa papel niya. “Pizdetz ka… ano na namang kabastusan iyang pinagdo-do-drawing mo diyan? Ang hilig mong magdrowing ng hubad na babae, mukha ka namang bakla! Eh kung sa dinami-dami ng pagkakataon na ibinigay sa iyo ng Dios na sana e ginugol mo sa magagandang bagay, hindi ka sana nakakakuha ng palakol sa mga subjects mong shameful ka!”
“Ma’am naman eh… sakit noon ah…” sagot ni Joaquin na hindi naman makaangil ng todo-todo.
“Hoy, pustee,” baling ni Gng Gomez kay Carlo, “asan ang gulaman mo? Buti naman at natuklasan kong nabubuhay ka rin pala kahit walang gulamang sinisipsep. Aba eh para kang isda na kapag walang tubeg eh mag-e-expire kapag wala kang baong gulaman sa klase ko, ah! Iyang gulaman na iyan, minsan pa kitang mahuling magdala niyan sa klase ko, kahit patago – sinasabi ko sa iyo… palalagok ko sa iyo isang drum ng gulaman na walang arnibal!”
“Ako na naman nakita niyo ma’am… ala talaga kayong sawa sa mga ganiyang mga sermon,” sagot ni Carlo, palibhasa’y kabiruan ang titser namen, “puwede kayong mag-preacher sa Sunday mass namen? Laking relief ng mga antukin kapag kayo ang preacher namen. Siguro gunaw ang buong church… whatcha think?”
Sagot naman ng gurong maeklay, “Eh kung gunawin ko mundo mo! Baka gusto mong di na makalagok ng gulaman at sago?”
Inayos nito saglit ang kanang manggas ng suot na uniporme bago nag-announce ng, “Basahin niyo iyong Kabanata Labing Anim nung Fili… Ihi lang ako saglit. Pagbalik ko, quiz tayo… Trip-trip lang. Watch out lang natin kung sinong papasa. Panalangin niyong may makatsikahan ako habang daan, dahil kapag wala akong nakitang makakausap… lahat kayo, lalo na ikaw pustee, gunaw sa aken! Hala, take off muna ako at kailangan kong umeksena sa powder room…”
Nataranta naman ang lahat habang ang kalakihang katawan ng mapanglait na ginang ay sinagasaan ang mga walang malay na kabataan.
May nalalaman pa talagang pa-scan-scan mga klasmeyts ko na akala mo eh talagang pumapasok sa utak nila iyong mga pinagbababasa nilang mga lekat sila.
Ako nama’y super kaba. Pakiramdam ko tuloy, gusto kong tanggalin pagkakakawit ng bra ko. Naninikip dibdib ko, eh… baka lang kako makatulong.
Napatingin ako sa gawi ni diwata na parang titig na titig sa kawalan. Hinahanap ko puntirya ng mga mata niya pero hindi ko naman makita.
“Carlo…” whisper ko.
Inilinga ni Carlo ang ulo patingin sa akin at nagtaas ng kilay. Sa anggulong iyon, mukha siyang kulay tsokolateng anino ni Fanny Serrano.
“Yehs, dahlin?”
“Pakopyahin mo na lang ako ma’ya kapag nag-quiz, ha? Alam ko kasing ginagawa mo lang pocket book itong mga gawa ni Dr. Rizal eh. Ilang beses mo na bang nabasa iyong Noli? Apat nga ba?” litanya ko.
“Seven tahms, dahlin.. and I loved every second of it!.”
“Oo na… whatever. Wala ako sa pokus eh. Kahit basahin ko iyon ng basahin, ang pumapasok sa isip ko, mga cartoon characters, eh. Hindi ko talaga linya iyang mga basa-basa ng nobela.”
“Doncha worry…” naka-pout na sagot ni Mariposa, “nananakot lang iyang si ma’am. Gusto lang niyang makahanap ng excuse para ayusin ang makeup niyang minadali niyang ipinahid habang nakasakay sa tricycle at dumadaan sa baku-bakong daan diyan sa Kawilihan road. Kaya tuloy windang na windang ang face niya.”
“Oo nga. Akala ko nga kangina, collage lang siya eh,” kumento ko, “tao na pala!”
Napanganga na naman si Carlo. Di na ako nakatiis, pasundot kong ipinasak sa bibig niya ang aking four fingers, sabay bawi din agad, dahil pakagat niyang isinara reflexively ang bibig…
“Neh! Kasyang kasya four fingers ko kahit hindi ka mag-effort! Anglaki-laki pala ng bunganga mo!” sigaw ko.
Nahirinan ang diwata saka nagdadahak. Tawa lang ako ng tawa na wish ko lang ay wala ng ending. Kaso, saglit lang din iyon dahil may naalala akong isa na namang dapat gawin. Ang sulat ni Konyat – ano kayang nilalaman? Dapat ko nga bang basahin or what?
